Para akong isang tangang nakaupo sa isang kutsong nakaharang sa harap ng pintuan at nagsisilbing isang malaking sagabal sa bawat daraan, sa gitna ng kwartong naiilawan ng sinag ng araw bagaman natatakpan ito ng mga ulap na tila magbubuhos ng ulan. Walang katao-tao at walang ibang pumupuno sa kwartong ‘to kung ‘di ang ingay ng mga iniisip ko. Bigla kong naisipan makinig sa Into Your Arms ng The Maine, at ibang mga kantang ‘di ko alam kung gaano katagal nang huli kong marinig at sabay hinihintay bumuhos ang ulan. Sira ang earphones na gamit ko.. ang isa’y nawawalan ng earbud at kung hindi hihilahin ang kurdon na nakakabit sa laptop - walang tunog na lalabas. 

Gusto ko matulog buong araw, at managinip nalang. Pero mas gusto kong matapos lahat ng kailangan gawin para sa aking paggising, wala ng ibang aalalahanin. :( 

Naiinis ako. Isang walang kwentang blog post.

 HAHHA Just backreading and re-posting things from my private tumblr :) 

Naiinis ako sa mga taong tinuturing problema ang lovelife nila. Yung parating umiiyak, nagbblog ng kanilang kalungkutan o kaya yung mga nagpapakatanga sa mga taong hindi naman deserving na pagpakatangahan. Isa lang naman ang pinaparating ko dito..

Sabi ng marami, kahit sino naman pwedeng mahalin. Everyone deserves a second chance. At heto pa, ayos lang raw masaktan kasi doon makikitang tunay na mahal mo siya. 

Pero, pare, harapin naman natin ang katotohanan. Everyong deserves to be someone’s best. Siguro totoong maari ka magmahal ng kahit na sino, subalit dapat marunong ka rin mamili kung ano ang tama at ang mali para sa inyo. ‘Di lahat ng namumuhay sa lupang ating kinatatayuan ay may mabuting puso na handang mag-alaga ng magmamahal sa kanila. Hindi lahat ng nagmamahal ay minamahal rin pabalik. Isa lang naman, wag ka mag-aksaya ng panahon sa taong sasaktan ka lang. Hindi cool maging masokista dahil sa pag-ibig. 

Hindi lahat ng kasalanan ay basta bastang pinapatawad. Siguro nga magbabago siya, siguro nga magpapakabait na siya at sinabi niyang aalagaan ka niya. Siguro, siguro. Kailan ka ba magiging sigurado sa ugali ng isang tao?Never. Kaya nga kailangan matuto mag-ingat. Matuto ka sa mga mali mo, hindi yung hahayaan mong masaktan ka lang ulit at iiyak mo lang lahat ulit.

Bakit kaya maraming masokista sa mundo? Patuloy na nagmamahal kahit masakit na? Bakit hindi nalang nila iiwan na? Sa katotohanan, dito ko pinpost ang blog na ito kasi naiinis ako sa mga taong ganito. Mga taong hindi marunong dumiskarte at mas pipiliing magmahal nang nasasaktan kaysa sa maghanap ng ibang ikatutuwa ng mga puso nila. Katangahan. Sabi nila gumagawa tayo ng mga katangahan kapag nagmamahal. Pero ito lang ang masasabi ko sa lahat ng nagpapakatanga palagi…. Hindi kayo sasaya kailanman kung ‘di kayo gagawa ng paraan para sumaya. 

Siguro ang walang hiya kong tao para sabihin ito sa iba porket masaya akong tao.. Baka nga. Pero atleast marunong kasi ako umiwas, at alam ko paano pumili ng ikakasaya ko. Baka sabihin niyong Oo ako na.. ako na ang masaya. Malas ako sa buhay jsyk. Pero mag-isip isip kayo.. sasaya rin kayo, basta gamitin ang utak niyo paminsan.

(Old post fro private blog)

Yun nga lang, minsan, talagang nakakalito na kung ano ba talaga ang tama. Dapat bang gamitin ang isipan muna, o mas karapatdapat na magpakatanga at sundin ang nararamdaman?

Kapag ba nasa isang relasyon at nasasaktan ka pa, ano ang dapat mong gawin? Paulit-ulit na siya’y patawarin dahil mahal mo siya o kaya hiwalayan na dahil wala nang patutunguhan iyan?

Kung may mahal ka, dapat ba go lang nang go? Paano na lang kung may iba siyang gusto at malapit na maging sila? Dapat bang ipaglaban ang pag-ibig o mas tamang sumuko na?

Sabi ng marami, kapag nagmamahal, walang rason. Ngunit hindi ba katangahan na iyon? Hindi ba dapat masyado madami ang rason kaya hindi mapaliwanag? Nagmahal ka pa, eh wala naman palang rason. Para ka nang pumunta sa banyo para lang umupo sa inidoro hindi para sa dapat na ginagawa doon kundi para titigan ang kisame. Eh marami namang kisame bakit doon pa?

Ang kaibigan mo ay inaaway, anong gagawin mo? Ipaglaban mo ang kaibigan mo dahil mas kilala mo siya at alam mong nasa tama siya, o mas tama bang hayaan siyang daanan ang problema niya mag-isa dahil ang pagsali sa away ay baka magpalala lang ng sitwasyon?

Kung ika’y iniwan na niya, dapat bang habulin mo siya at pigilan ang kanyang pag-alis o dapat bang matuto ka magparaya dahil siya na mismo ang nang-iwan sa’yo? Sa aling paraan mo kaya maipapakita ang tunay mong pagmamahal?

Maraming pagpipilian na dapat paniwalaan. Subalit dapat nating intindihin na kapag gumagawa ng desisyon, dapat ito’y “logical.” Ang sabi ng iba “listen to what your heart says.” Harapin mo ang katotohanan. Katotohanan na ang puso na pinag-uusapan natin, ito rin ay matatagpuan sa isipan. Ang totoong puso ng isang tao ay tumitibok lamang para magpadaloy ng dugo sa ating katawan. Lahat ng ating nararamdamang emosyon ay nanggagaling rin sa ating utak. Maging “logical” ka. Ang gusto mo ay naiiba sa dapat gawin ngunit ang puso mo ay hindi nahihiwalay sa Hypothalamus ng utak mo.

Kaya kung mabubuhay ka nang sumusunod sa mga kasabihan, siguraduhin mong may “sense” iyan at baka masayang lamang ang buhay mo dahil sa pagsunod sa maling kaisipan.

(Backreading from private tumblr)

dsjkfhsjkdfs :(

HAHAHAHAHHA