(Oh, isa pang matinong photo nung ulan noong isang araw) 

Gusto kong umuulan kapag walang pasok. Pero ayaw na ayaw kong umuulan kapag nasa eskuwelahan. Nakaupo ako sa tabi ng malaking bintana sa aming silid-aralan at sa tuwing umuulan, napapansin ko ‘to agad at bigla biglang inaantok. Ngunit ang pinaka ayaw ko sa pagbuhos ng ulan ay ang paglakad ko papunta sa aking bus nang nababasa. Onting basa lang ng ulan, alam kong magkakasipon na ako kinabukasan. 

Ang buhay ko, binubuo ng mga “moments” na puro mayroong “bad timing.” Tipong parating sumasablay o pumapalpak. Tulad nalang nitong “sunset” na sinubukan kong habulin. Pero keri pa naman, medyo ayos naman yung litrato, pero mas maganda sana kung kita pa yung araw, kahit onting taas lang galing sa likod ng puno na yun. Kahit onting atras lang sa oras at siguro tumpak na yung “timing” sa mga bagay. Haha.

I saw pretty gray clouds from our room so I ran to the rooftop without wearing any slippers.. Just to find out it wasn’t as pretty as I thought it would be. On the other hand, the buildings seem like they grew in number since I last went up there.